روشنفکر و روحانیت ترکمن

تاریخ 2016/7/20 12:20:00 | عنوان: مقالات


بیش از یکصد سال از ورود مباحث روشنفکرانه و مستقل از عقاید متولیان دینی به ایران می گذرد. از دوره مشروطه به این طرف دو شاخه مذهبی و لائیک به موازات هم رشد کرده اند تا اینکه در دهه های 40 و 50 جریان روشنفکر مذهبی به زعامت کسانی مثل دکتر علی شریعتی دربین اقشار دانشگاهی پدید امد و روحانیت با طبقه انتلکتوئل و علمی جامعه دوشادوش هم به پیروزی این اندیشه در قالب انقلاب اسلامی ایران کمک کردند.

این مسئله یعنی شکل گیری تحصیل کردگان بی تفاوت و یا غیر معتقد به امور مذهبی در بین ترکمنان در دوره پهلوی اول و بویژه دوم موجب پر رنگ شدن دو خط موازی روحانیت و روشنفکران لائیک گردید. هر یک طرفداران خود را داشتند. و در محافل مختلف به نقد هم پرداخته اند.

وجود دو قشر در بین ترکمنان ایران به پدید آمدن دو نوع تفکر منجر گردید. در نگاه قشر روشنفکر مآب آخوندها مورد تمسخر و یا بی اعتنایی بودند. در مقابل خود از طرف مذهبیون مورد طرد و تکفیر واقع شدند.

پس از پیروزی انقلاب اسلامی که به روحانیون از طرف حاکمیت بهای ویزه ای قائل بوده و هست. جایگاه روحانیت ترکمن نیز تقویت گردید. لیکن شکاف 50 ساله همچنان به قوت خود باقی بود. فرق اساسی در این دوره پرهیز از برخورد چالشی آشکار و عیان با قشر روحانی در عین اعتقاد به انتقادهای سابق بر آنان بود. لذا دو محفل متفاوت ولی فعال هنوز وجود داشته و دارد.

نکته ی اساسی در حال حاضر این است که فضای مجازی به عنوان پدیده نو ظهور رسانه ای این مجال را داد که این دو قشر مجازا در یک مجموعه قرار گرفته به اظهار نظر بپردازند. بدون اینکه ذهنیت های تافته و بافته دهه های گذشته علیه یکدیگر کم رنگ شده باشد و یا به احترام همدیگر روش های محترمانه مذاکره مفید و سازنده مورد رعایت باشد. حداقل در برخی گروههای مجازی چنین رویه ای مشاهده می گردد.

در چنین فضایی تهمت و افتراهای ناگفته در حین مذاکره بر روح مفاهمه و تبادل افکار حاکم می گردد. بجای درک همدیگر فضا به تخریب و سخره یکدیگر تبدیل می شود.


به نظر نگارنده هم روحانیت آگاه ترکمن و هم قشر تحصیلکرده امروزی پس از یک قرن فرصت مذاکره یافته اند لذا باید از این فضا استفاده کنند و با ایراد القاب ناوارد و تفسیق و تمسخر چنین فرصتی را ازدست ندهند.

بویژه روحانیت محترم ترکمن که همواره در پی درک درست از گرایش جوانان و تحصیلکردگان بوده اند؛ وقتی که با سوال های غیرمتعارف از نگاه دینی مواجه می شوند؛ آن را با سعه صدر شنیده و با حفظ احترام طرف مقابل در پی یافتن جواب های قانع کننده باشند. و خدای ناکرده با توهین و استخفاف طرف دیگر برای همیشه فرصت اعتمادسازی را ازدست ندهند. البته در مورد تحصیلکردگان ترکمن که با تند روی نقش مثبت و سازنده و فرهنگ ساز روحانیت ترکمن را درحفظ دیانت و اصالت های قومی و زبانی نادیده می گیرند؛ نیز چنین توصیه می گردد.
ا.سارلی .28.4.95/گرگان



نوشته‌ای از پایگاه اطلاع رسانی دانشجویان ترکمن | Turkmen Students
http://www.turkmenstudents.com/old

نشانی این صفحه :
http://www.turkmenstudents.com/old/modules/news/article.php?storyid=17902