30 C
Gonbad
جمعه 8 مرداد 1400

Buy now

خديجه پقه ، شيرزن تركمن؛ قاليبافی، سوزن دوزی و خياطی با يک دست

راه انداختن بساط تاب بازي براي كودكان با استفاده از طناب و شاخه محكم يك درخت بخش ثابت جشن هاي تركمن هاست. آن روز اما جشن عيد قربان تركمن ها در روستاي «كرد آق قلا» به عزا تبديل شد. خديجه 7 ساله در تاب خوردن زياده روي كرد، طناب دور دستش پيچيد و بعد از يك دور چرخيدن بين زمين و آسمان، دست چپ دخترك از آرنج قطع شد.

در حالي كه همگان براي آينده دخترك تاسف مي خوردند، «خديجه پقه» همان روز در بيمارستان مادرش را دلداري مي داد و مي گفت: «غصه قطع دستم را نخور، خواهي ديد كه بدون اين دست هم بهتر از بقيه زندگي مي كنم»!

خديجه 7 ساله پس از مرخصي از بيمارستان و بهبود نسبي حالش، پاي دار قالي و چرخ خياطي نشست و به مرور همه فوت و فن هاي آن را آموخت. از همان دوران براي خودش درآمد مستقل داشت و به معيشت خانواده اش كمك مي كرد؛ در عين حال در كشاورزي هم عصاي دست پدرش بود.

«خديجه پقه» با وجود نقص عضو به آساني ازدواج كرد. خودش مي گويد: «چرا فكر مي كنيد براي ازدواج با مشكل رو به رو بودم؟ من به همه ثابت كرده بودم كه با وجود نقص عضو از ديگران موثرترم. شوهرم به من گفت تو با وجود نقص عضو خيلي بيشتر از بقيه خانم ها فعاليت مي كني. اصلا به همين خاطر من را انتخاب كرد!»

خانم پقه 6 فرزند دارد و به قول خودش يك دستي همه شان را به بهترين شكل بزرگ كرده است.

«خديجه پقه» در 61 سالگي همچنان مشغول بافتن فرش، گليم، جاجيم و … است و دست از كار و توليد نكشيده است. او در سوزن دوزي نيز تبحر دارد. خانم پقه سال هاست كه «فرش های دست و پا باف»ش را در بازار مي فروشد و درآمد مناسبي از اين راه بدست مي آورد. دختران او نيز در كنار ادامه تحصيل در مقاطع عالي، كار قاليبافي و خياطي را به صورت جدي دنبال مي كنند.

خانم پقه معتقد است كار كردن احساس جواني و باور توانايي را در وجودش جاري مي كند. خودش مي گويد: «انسان سالم كه تكليفش معلوم است، حتي انسان هاي معلول هم نبايد بي كار باشند. كار روحيه آدم را مي سازد و نمي گذارد جسم و روح بيمار شود.»

او مي افزايد: «تا زنده هستم كار مي كنم. كساني كه تنبلي مي كنند و براي كار نكردن بهانه مي تراشند، خودشان را نابود مي كنند و خيلي زود پير و افسرده مي شوند. من با وجود قطع دست هيچگاه احساس نكردم از بقيه ضعيف تر هستم».

خانم پقه در ششمين دهه زندگي اش همچنان با علاقه در كنار شوهرش كشاورزي مي كند. آن ها 6 هكتار زمين كشاورزي دارند و گندم و جو كشت مي كنند.

او هرازگاهي پاي درختي كه آن روز شاهد قطع شدن دستش بود، حاضر مي شود و به آن لبخند مي زند.

هیچ وقت انتظار کمک از کسی نداشتم

خانم پقه می گوید: هیچ موقع از پدرو مادرم انتظار کمک نداشته و در تمام زندگی به تلاش خودم متکی بوده است؛ با اشاره به خانه ای که در آن زندگی می کند توضیح می دهد: من تمام این خانه و هزینه تحصیلات فرزندانم در دانشگاه را از طریق قالی بافی و نمدمالی پرداخت کرده ام.

از خدیجه آمار فرزندانش را می گیرم، توضیح می دهد: سه دختر و سه پسر دارم که سه تای آن ها ازدواج کرده اند، مکثی می کند و ادامه می دهد یکی از علت هایی که تمایل داشتم فرزندان زیادی داشته باشم این بود که در زمان پیری عصای دستم شوند و از طرفی دیگر نمی خواستم مردم بگویند چون خدیجه یک دست نداشت نتوانست فرزند بیشتری بیاورد و طی این سال ها در کنار دامداری و قالی بافی با همین یک دست فرزندانم را بزرگ کرده ام.

خانم پقه در رابطه با همسر مرحومش، حاج محمد می گوید: در سن ۱۸ سالگی با پسر عمویم ازدواج کردم، او خیلی مهربان بود و با این موضوع که من یک دست ندارم هم مشکلی نداشت و خودش به خانواده اش اعلام کرد که می خواهد با من ازدواج کند چراکه من از سایر دختران هم سن و سالم که دو دوست سالم داشتند فعال تر و هنرمند تر بودم. ( متاسفانه همسر ایشان سال گذشته دار فانی را وداع گفتند.)

خدیجه در کارگاهش علاوه بر نمدمالی گلیم و قالیجه هم می بافد که البته چندین بافنده او را در این کار همراهی می کنند اما در نمدمالی تمام اعضای خانواده اش پای کار هستند و با عشق و علاقه راه مادرشان را ادامه می دهند.

خدیجه بیان می کند: طی این ۵۴ سال سه بار دست مصنوعی اش را عوض کرده و آخرین آن سال گذشته بوده است، البته گلایه هایی هم از دست مصنوعی اش دارد که موجب زخم شدن بازویش شده است.

ازخدیجه می پرسم اگر در سن هفت سالگی آن اتفاق برایت رخ نمی داد آیا باز هم به سراغ یادگیری صنایع دستی می رفتی، می گوید نه اگر سالم بودم و دو دست داشتم من هم هیچ وقت به این سمت نمی آمدم و مانند سایرهم سن و سالانم در آن زمان بی هنر می ماندم، البته بابت این موضوع هیچ وقت پیش خدا گلایه ای نکردم و همواره شکرگزارش بودم که اگر روزی دست مرا گرفت اما به جایش به من توانایی داد و او را بابت تمام نعمت هایش شکرگزارم.

خانم پقه در کنار کارگاه قالی بافی و نمدمالی خود یک فروشگاه فروش صنایع دستی ترکمن هم دارد و دست آفریده های قوم ترکمن را در این فروشگاه به مسافران و علاقه مندان عرضه می کند.

خدیجه پقه نماد تحقق یافته واژه خواستن توانستن است و زندگی این بانوی هنرمند به تمام کسانی که از شرایط موجود خود گلایه دارند نشان می دهد در سخت ترین شرایط ها هم می توان دوام آورد به شرطی که بخواهیم.

 

منبع: خبرگزاری مهر

مطالب مرتبط

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید

با ما همراه باشید

0طرفدارپسندیدن
0دنبال کننده‌‌هادنبال کردن
44دنبال کننده‌‌هادنبال کردن
0مشترکیناشتراک

خبرهای جدید